Contábame meu avó que estaba unha peja coidando do seu niño no alto dun carballo, cando un raposo que pasaba por alí os oiu piar. O raposo estaba afamado, polo que, aproveitando a súa intelixencia, decidiu aproveita-la situación…
Raposo (R): -¡Peja!, ¡Ai peja!! ¿Non me darás un pejiño..?
A peja, sentíndose segura no alto do carballo, contestoulle: Peja (P): -Non che dou, non. ¿Cómo che vou dar un filliño meu?¿Non estas ben da cabeza??
(R) -Peja! Antes de que me enfade… ¿Non me darás un pejiño…?
(P) -Non raposo non, non che vou dar ningún pejiño.
(R) -Pois… ¡¡Arreberitese meu rabo e corte este carballo!!
A peja, temendo que o raposo cortara co rabo o carballo e a comera a ela e a todo-los seus pequenos, decidiu tirarlle o mais pequeño para salvar ós demais. O raposo marchou co paxariño na boca contento co facil que lle fora consegui-la comida.
Voltou o raposo o día seguinte sabendo o que tiña que facer para comer sin traballar e foi directo a peja para preguntarlle: (R) -¡Peja!, ¡Ai peja!! ¿Non me darás un pejiño..?
(P) -Non raposo, xa che dei onte un e só me quedan catro que sacar adiante este inverno, non vas levar mais.
(R) -Pois… ¡¡Arreberitese meu rabo e corte este carballo!!
(P) -¡Ai pobre de mín! Non cortes o carballo raposo, que xa che dou outro…
Cando a pobre peja lle tirou outro pejiño, marchou o raposo abraiado co listo que era e co fácil que resultaba enganar a peja.
A peja quedou no niño disgustada e chorando a todo chorar co desgraciada que se sentía e pola súa mala sorte, sabendo que o raposo voltaría o día seguinte co mesmo conto, cando posou por alí un porcoteixo. Este, oindo laiar a peja preguntoulle que era o que lle pasaba, co que a peja lle relatou a súa historia. Compadecendose da peja dixolle o porcoteixo (PT) – Non chores mais peja, que ese ladrón non che vai facer mais dano, a vindeira vez que che veña co mesmo conto ti tes que dicirlle o seguinte… (…).
Cando voltou o raposo pó outro día, a peja xa o estaba esperando…
(R) -¡Peja!, ¡Ai peja!! ¿Non me darás un pejiño..?
(P) -Non raposo non, non che vou dar ningún pejiño.
(R) -Pois… ¡¡Arreberitese meu rabo e corte este Carballo!!
E dixolle a peja o que lle mandara decir o porcoteixo o día antes…
(P) –Mira raposo, nin o teu rabo corta o carballo, nin o carballo corta o teu rabo, co que marcha d’aquí se non queres que che caje na cabesa.
O raposo marchou co rabo entre as pernas sabendo que por moi listo que un pense que é, sempre hai aguén que sabe mais ca nós.
Raposo (R): -¡Peja!, ¡Ai peja!! ¿Non me darás un pejiño..?
A peja, sentíndose segura no alto do carballo, contestoulle: Peja (P): -Non che dou, non. ¿Cómo che vou dar un filliño meu?¿Non estas ben da cabeza??
(R) -Peja! Antes de que me enfade… ¿Non me darás un pejiño…?
(P) -Non raposo non, non che vou dar ningún pejiño.
(R) -Pois… ¡¡Arreberitese meu rabo e corte este carballo!!
A peja, temendo que o raposo cortara co rabo o carballo e a comera a ela e a todo-los seus pequenos, decidiu tirarlle o mais pequeño para salvar ós demais. O raposo marchou co paxariño na boca contento co facil que lle fora consegui-la comida.
Voltou o raposo o día seguinte sabendo o que tiña que facer para comer sin traballar e foi directo a peja para preguntarlle: (R) -¡Peja!, ¡Ai peja!! ¿Non me darás un pejiño..?
(P) -Non raposo, xa che dei onte un e só me quedan catro que sacar adiante este inverno, non vas levar mais.
(R) -Pois… ¡¡Arreberitese meu rabo e corte este carballo!!
(P) -¡Ai pobre de mín! Non cortes o carballo raposo, que xa che dou outro…
Cando a pobre peja lle tirou outro pejiño, marchou o raposo abraiado co listo que era e co fácil que resultaba enganar a peja.
A peja quedou no niño disgustada e chorando a todo chorar co desgraciada que se sentía e pola súa mala sorte, sabendo que o raposo voltaría o día seguinte co mesmo conto, cando posou por alí un porcoteixo. Este, oindo laiar a peja preguntoulle que era o que lle pasaba, co que a peja lle relatou a súa historia. Compadecendose da peja dixolle o porcoteixo (PT) – Non chores mais peja, que ese ladrón non che vai facer mais dano, a vindeira vez que che veña co mesmo conto ti tes que dicirlle o seguinte… (…).
Cando voltou o raposo pó outro día, a peja xa o estaba esperando…
(R) -¡Peja!, ¡Ai peja!! ¿Non me darás un pejiño..?
(P) -Non raposo non, non che vou dar ningún pejiño.
(R) -Pois… ¡¡Arreberitese meu rabo e corte este Carballo!!
E dixolle a peja o que lle mandara decir o porcoteixo o día antes…
(P) –Mira raposo, nin o teu rabo corta o carballo, nin o carballo corta o teu rabo, co que marcha d’aquí se non queres que che caje na cabesa.
O raposo marchou co rabo entre as pernas sabendo que por moi listo que un pense que é, sempre hai aguén que sabe mais ca nós.
1 comentarios:
Moi bó o conto da peja,ja,ja,ja.